Uit de diagnostische kenmerken van de stoornis in het gebruik van alcohol wordt duidelijk dat er beperkingen op belangrijke functioneringsgebieden kunnen ontstaan. Daaronder vallen autorijden en apparaten bedienen, school en werk, interpersoonlijke relaties en communicatie, en de gezondheid. Alcoholgerelateerde stoornissen leiden tot verzuim van werk, ongelukken op het werk, en lage werknemersproductiviteit. Onder daklozen is het percentage mensen met een alcoholprobleem hoog, hetgeen wellicht een weerspiegeling is van een neerwaartse spiraal in het sociale en professionele functioneren. De meeste mensen met een stoornis in het gebruik van alcohol blijven echter wel bij hun gezin wonen en blijven functioneren op het werk.
De stoornis in het gebruik van alcohol gaat samen met een significant hoger risico op ongelukken, geweld en suïcide. In sommige stedelijke ziekenhuizen houdt naar schatting een op de vijf opnames op de intensive care verband met alcohol. Bij ongeveer 25% van de patiënten die een eerste-hulpafdeling bezoeken speelt alcoholgebruik een belangrijke rol. Tevens heeft naar schatting 40% van de mensen in de Verenigde Staten minstens eenmaal in het leven een negatieve ervaring gehad waarin alcohol een rol speelde. Alcohol is verantwoordelijk voor bijna 55% van de verkeersongelukken met dodelijke afloop. Ernstige vormen van de stoornis in het gebruik van alcohol, met name bij mensen met een antisociale-persoonlijkheidsstoornis, kunnen samengaan met het begaan van misdaden, waaronder doodslag. Ernstig problematisch gebruik van alcohol kan tevens leiden tot ontremming en gevoelens van verdriet en prikkelbaarheid, die op hun beurt weer kunnen leiden tot suïcidepogingen en suïcide.
Door onvoorziene alcoholonttrekking bij iemand die in het ziekenhuis is opgenomen en bij wie de diagnose van een stoornis in het gebruik van alcohol gemist is, kunnen de risico’s, kosten en duur van de ziekenhuisopname toenemen.
