Gelijktijdig optreden van ontwikkelingsstoornissen, andere psychische stoornissen en somatische aandoeningen komt vaak voor bij de verstandelijke-ontwikkelingsstoornis, waarbij sommige aandoeningen (zoals psychische stoornissen, cerebrale parese en epilepsie) drie tot vier keer zo vaak voorkomen als in de algemene bevolking. De prognose en uitkomst van de gelijktijdig optredende stoornissen kunnen worden beïnvloed door de aanwezigheid van de verstandelijke-ontwikkelingsstoornis. Vanwege ermee samengaande stoornissen moet de gang van zaken bij het onderzoek soms worden aangepast, onder andere bij communicatiestoornissen, de autismespectrumstoornis, en motorische, zintuiglijke en andere psychische stoornissen. Betrokken informanten zijn van groot belang voor het achterhalen van symptomen als prikkelbaarheid, stemmingsontregeling, agressie, eetproblemen en slaapproblemen, en voor het beoordelen van het aanpassingsvermogen in verschillende sociale situaties.
De meest voorkomende gelijktijdig optredende psychische stoornissen zijn de aandachtsdeficiëntie-/hyperactiviteitsstoornis; depressieve- en bipolaire-stemmingsstoornissen; angststoornissen; de autismespectrumstoornis; de stereotiepe-bewegingsstoornis (met of zonder zelfbeschadigend gedrag); stoornissen in de impulsbeheersing; en de uitgebreide neurocognitieve stoornis. Een depressieve stoornis kan optreden bij elke verstandelijke-ontwikkelingsstoornis, ongeacht de mate van ernst. Zelfbeschadigend gedrag vereist onmiddellijke aandacht en rechtvaardigt mogelijk een afzonderlijke classificatie stereotiepe-bewegingsstoornis. Mensen met een verstandelijke-ontwikkelingsstoornis, vooral die met een ernstiger verstandelijke-ontwikkelingsstoornis, kunnen ook agressief en ontregelend gedrag vertonen, waarbij ze anderen letsel kunnen toebrengen of eigendommen kunnen vernielen. Mensen met een verstandelijke-ontwikkelingsstoornis ervaren in verhouding meer gezondheidsproblemen, inclusief obesitas, dan de algemene bevolking. Vaak kunnen zij de lichamelijke klachten die zij ervaren niet onder woorden brengen. Dit kan ertoe leiden dat gezondheidsproblemen ondergediagnosticeerd worden en onbehandeld blijven.
