Antwoorden

1In het DSM-5-clas­si­fi­ca­tie­sys­teem is gepoogd de beste recente we­ten­schap­pe­lij­ke gegevens op te nemen en, waar mogelijk, ook toepasselijke neu­ro­we­ten­schap­pe­lij­ke bevindingen. De DSM-5 is een fenomenologisch georiënteerd clas­si­fi­ca­tie­sys­teem en niet zozeer een etiologisch bepaalde diagnostische benadering.

2Bij het ontwikkelen en aanscherpen van een diagnostische hypothese dient de clinicus zorgvuldig met de patiënt te overleggen. Een oplettend clinicus poogt daarbij de so­ci­o­bi­o­gra­fi­sche anamnese, de ervaren klachten, de effecten van het leven met een ziekte, relevante ach­ter­grond­in­for­ma­tie en de ongerustheid van de patiënt uit te vragen. In deze dialoog kan de clinicus eventuele incongruenties ophelderen in de klachten en het verhaal van de patiënt, de eerdere documentatie, de heteroanamnese en de aanvullende medische informatie.

3Door de ervaringen van de patiënt in een diagnostisch kader te plaatsen krijgt deze meer inzicht in de kenmerken van het ziekteproces en het verwachte beloop. Een classificatie toegekend krijgen kan, paradoxaal genoeg, een geruststelling zijn en validatie geven aan patiënten die soms het gevoel hebben dat hun klachten door anderen niet goed worden begrepen.