Obstructieve-slaapapneu-/hypopneusyndroom

Obstructive sleep apnea hypopnea

Het obstructieve-slaapapneu-/hy­p­o­p­neu­syn­droom is een stoornis die vaak voorkomt. De prevalentie kan vooral hoog zijn bij mannen (de man-vrouwverhouding loopt uiteen van 2:1 tot 4:1), bij oudere volwassenen en bij specifieke etnische groepen. De prevalentie varieert tussen verschillende landen, mede door verschillen in be­oor­de­lings­me­tho­den. Aangezien de stoornis sterk samenhangt met obesitas, heeft de toename van het aantal obe­si­tas­ge­val­len geresulteerd in een hogere prevalentie van het obstructieve-slaapapneu-/hy­p­o­p­neu­syn­droom.

In de Verenigde Staten zijn er bij 13% van de mannen en 6% van de vrouwen aanwijzingen uit po­ly­som­no­gra­fisch onderzoek voor vijftien of meer obstructieve apneus of hypopneus per uur slaap; 14% van de mannen en 5% van de vrouwen hebben meer dan vijf obstructieve apneus of hypopneus per uur slaap, plus symptomen van slaperigheid overdag. De ge­slachts­ver­schil­len nemen op oudere leeftijd af, mogelijk vanwege een toegenomen prevalentie bij vrouwen na de menopauze; postmenopauzale vrouwen hebben in vergelijking met premenopauzale vrouwen een 2,6 tot 3,5 keer grotere kans op obstructieve slaapapneu.

In de algemene bevolking van de Verenigde Staten is de prevalentie van niet-ge­di­a­gnos­ti­ceer­de slaapapneu/hypopneu bij ouderen waarschijnlijk zeer hoog. Obstructieve slaapapneu komt ook voor bij kinderen, met een geschatte prevalentie van 1 tot 4%; bij prepuberale kinderen is er geen verschil tussen de geslachten. Bij kinderen met obesitas komt de stoornis vaker voor.

De prevalentie van obstructieve slaapapneu lijkt hoger te zijn onder Afro-Amerikanen dan onder Amerikanen van Europese afkomst. De hogere prevalentie onder Afro-Amerikanen, Noord-Amerikaanse indianen en Latijns-Amerikanen in de Verenigde Staten kan verband houden met het vaker voorkomen van obesitas in deze groepen; dit hangt mogelijk samen met een differentiële blootstelling aan sociale determinanten van gezondheid, waaronder voed­selon­ze­ker­heid, ‘voed­sel­woes­tij­nen’ en beperkingen in de toegang tot veilige en betaalbare plekken om te sporten.