Culturele interpretaties kunnen invloed hebben op het beschouwen van paniekaanvallen als verwacht of onverwacht. Cultuurspecifieke symptomen (zoals tinnitus, nekpijn, hoofdpijn, onbeheersbaar schreeuwen of huilen) kunnen voorkomen; deze symptomen tellen echter niet mee als een van de vier vereiste symptomen. Er bestaan culturele verschillen in de frequentie van elk van de dertien symptomen (paresthesieën komen bijvoorbeeld meer voor bij Afro-Amerikanen, duizeligheid komt meer voor bij verschillende Aziatische bevolkingsgroepen, en trillen bij de witte populatie). Verder beïnvloeden culturele concepten van lijdensdruk ook de interculturele presentatie van paniekaanvallen, met als gevolg verschillende symptoomprofielen. Culturele verklaringsmodellen kunnen ervoor zorgen dat bepaalde panieksymptomen nog opvallender worden. Een voorbeeld van een cultureel syndroom dat gepaard gaat met een paniekstoornis is ataque de nervios (‘zenuwaanval’) bij Latijns-Amerikanen. Een ataque de nervios kan gepaard gaan met trillen, onbeheersbaar schreeuwen of huilen, agressief of suïcidaal gedrag, en depersonalisatie of derealisatie, verschijnselen die langer kunnen aanhouden dan de voor paniekaanvallen kenmerkende enkele minuten. Sommige klinische beelden van ataque de nervios voldoen aan de criteria voor andere aandoeningen dan de paniekaanval (bijvoorbeeld een dissociatieve stoornis). Deze syndromen beïnvloeden de symptomen en frequentie van de paniekstoornis, waaronder de attributie van de betrokkene over de onverwachtheid van de paniekaanvallen, doordat culturele syndromen kunnen leiden tot angst voor bepaalde situaties, zoals interpersoonlijke conflicten (zoals bij ataque de nervios). Helderheid scheppen over de details van culturele attributies kan helpen om onderscheid te maken tussen verwachte en onverwachte paniekaanvallen. Zie voor meer informatie over culturele concepten van lijdensdruk het hoofdstuk ‘Cultuur en psychiatrische diagnostiek’ in deel III.
