Bij mensen met een NCS door de ziekte van Alzheimer zijn er behalve cognitieve deficiënties meer symptomen, bijvoorbeeld neuropsychiatrische symptomen als agitatie, apathie, depressiviteit, wanen en slaapstoornissen. Neuropsychiatrische symptomen worden ook als psychische en gedragssymptomen bij dementie beschreven, en worden bij neurocognitieve stoornissen met alle oorzaken waargenomen. Deze symptomen zijn bij de ziekte van Alzheimer vrijwel universeel aanwezig, zoals is vastgesteld in twee steekproeven uit de Amerikaanse algemene bevolking met een vervolgonderzoek na vijf jaar, waarin 98% van de mensen met een NCS door de ziekte van Alzheimer neuropsychiatrische symptomen ontwikkelde. Neuropsychiatrische symptomen leiden tot invaliditeit, een verminderde kwaliteit van leven, meer beperkingen in de algemene dagelijkse levensverrichtingen, een snellere cognitieve en functionele achteruitgang, een zwaardere belasting van de mantelzorgers, eerdere opname in een zorginstelling, en eerder overlijden. Vaak vergroten neuropsychiatrische symptomen de lijdensdruk meer dan de cognitieve symptomen en vormen ze de aanleiding om hulp te zoeken. Deze symptomen zijn eveneens vaak aanwezig in de fase van een beperkte NCS, en er zijn aanwijzingen dat meer dan de helft van de mensen die dementie ontwikkelen, aanvankelijk neuropsychiatrische symptomen vertoont. In het beperkte stadium van NCS of op het lichtste niveau van de uitgebreide NCS wordt het vaakst prikkelbaarheid, depressiviteit en/of apathie gezien. Bij de matig-ernstige uitgebreide NCS komen wanen, agitatie, agressie en zwerfgedrag veel voor. Verderop in het beloop worden loopstoornissen, dysfagie, incontinentie, myoclonus en beroertes gezien.
