Normale rouw De persisterende-rouwstoornis onderscheidt zich van normale rouw door de aanwezigheid van ernstige rouwreacties die minstens twaalf maanden (zes maanden bij kinderen en adolescenten) aanhouden na het overlijden van een persoon die dicht bij de nabestaande stond. De classificatie persisterende-rouwstoornis wordt alleen toegekend wanneer er gedurende de voorgeschreven periode na het overlijden sprake is van ernstige rouwreacties die klinisch significant zijn (dat wil zeggen: klinisch significante lijdensdruk of beperkingen in het functioneren veroorzaken) en die de culturele, sociale of religieuze normen overstijgen. Bij het vereiste dat er gedurende de meeste dagen van de afgelopen maand klinisch significante symptomen aanwezig waren, moet worden opgemerkt dat een opvallende toename van de ernst van de rouw kan optreden op dagen die een betekenis hebben in relatie tot het overlijden, zoals de sterfdag, verjaardag, trouwdag, en de feestdagen; deze exacerbatie van de rouw, bij afwezigheid van persisterende rouw op andere momenten, betekent niet noodzakelijk dat sprake is van een persisterende-rouwstoornis.
Depressieve-stemmingsstoornissen De persisterende-rouwstoornis, de depressieve stoornis en de persisterende depressieve stoornis hebben diverse symptomen met elkaar gemeen, zoals een verlaagde stemming, huilbuien en suïcidale gedachten. Bij de persisterende-rouwstoornis heeft de lijdensdruk betrekking op gevoelens van verlies en gescheiden zijn van een dierbare en niet zozeer op een gegeneraliseerde verlaagde stemming. Met of zonder persisterende-rouwstoornis kan ook aan een depressieve stoornis het overlijden van een dierbare voorafgaan.
Posttraumatische-stressstoornis Nabestaanden die rouwen na een gewelddadige of door een ongeval veroorzaakte dood kunnen zowel PTSS als een persisterende-rouwstoornis ontwikkelen. Beide aandoeningen kunnen gepaard gaan met intrusieve gedachten en vermijding. Terwijl de intrusies bij PTSS draaien om de traumatiserende gebeurtenis (die de dood van een dierbare kan hebben veroorzaakt), richten intrusieve herinneringen bij de persisterende-rouwstoornis zich op gedachten over vele aspecten van de relatie met de overledene, inclusief de positieve aspecten van de relatie en de lijdensdruk over het gescheiden zijn. In tegenstelling tot de vermijding bij PTSS, waarbij vooral sprake is van vermijding van herinneringen, gedachten of gevoelens die geassocieerd worden met de traumatiserende gebeurtenis die tot de dood van de dierbare heeft geleid (bijvoorbeeld herinneringen aan het fatale auto-ongeluk waarbij de dierbare is omgekomen), gaat het bij de persisterende-rouwstoornis om vermijding van dingen die eraan herinneren dat de dierbare er niet meer is (zoals vermijding van activiteiten die eerder met de dierbare werden ondernomen). Bovendien is het herbeleven van herinneringen bij PTSS meer perceptueel, waarbij de betrokkene de ervaring heeft dat de herinnering als ‘in het hier en nu’ gebeurt, wat over het algemeen niet zo is bij een persisterende-rouwstoornis. Bij de persisterende-rouwstoornis is er bovendien een verlangen naar de overledene, wat bij PTSS afwezig is.
Separatieangststoornis De separatieangststoornis wordt gekenmerkt door angst om gescheiden te worden van de huidige hechtingspersonen, terwijl het bij de persisterende-rouwstoornis gaat om het gescheiden zijn van een overledene.
Psychotische stoornis Hallucinaties over de overledene (bijvoorbeeld de overledene in een favoriete stoel zien zitten), of kortstondige sensaties dat de overledene aanwezig is (bijvoorbeeld door hem/haar te voelen, horen of zien) komen in alle culturen bij normale rouw voor. Dit kan als geruststellend worden ervaren en treedt meestal op terwijl de betrokkene in slaap valt (hypnagoog). Voor de aanvullende classificatie psychotische stoornis dienen mensen met een persisterende-rouwstoornis ook andere symptomen van een psychose te ervaren, zoals wanen, gedesorganiseerd denken of negatieve symptomen.
