Rus­te­lo­ze­be­nen­syn­droom

Restless legs syndrome

De beginleeftijd voor het rus­te­lo­ze­be­nen­syn­droom ligt doorgaans tussen 20- en 40-jarige leeftijd. Ongeveer 40% van de mensen bij wie de classificatie RBS op volwassen leeftijd is toegekend, rapporteert ook symptomen voor het 20ste levensjaar te hebben gehad, en 20% rapporteert symptomen voor het 10de levensjaar. De pre­va­len­tie­per­cen­ta­ges van RBS nemen tot aan het 60ste levensjaar geleidelijk met de leeftijd toe. Bij de oudere leef­tijds­groe­pen blijven de percentages stabiel of nemen ze enigszins af. Familiair RBS heeft in vergelijking met niet-familiaire gevallen gewoonlijk een jongere beginleeftijd en een langzamer progressief beloop. Het klinische beloop van RBS hangt af van de leeftijd waarop de stoornis begint. Wanneer RBS voor de leeftijd van 45 jaar begint hebben de symptomen vaak een langzaam progressief beloop. Wanneer RBS op latere leeftijd begint, is er doorgaans een snelle progressie en zijn er vaak factoren aanwezig die de symptomen verergeren. Het fenotype van RBS lijkt op alle leeftijden gelijk te zijn. Bij kinderen kan het moeilijk zijn om de classificatie RBS vast te stellen, aangezien zelfrapportage bij het vaststellen van de classificatie centraal staat. Criterium A voor volwassenen veronderstelt dat de omschrijving ‘drang om te bewegen’ door de betrokkene wordt gegeven. De classificatie bij kinderen vereist echter ook een omschrijving die door het kind zelf wordt gegeven, en niet door een ouder of verzorger. Kinderen van 6 jaar en ouder kunnen de RBS-symptomen doorgaans gedetailleerd en adequaat beschrijven. Kinderen gebruiken echter zelden het woord ‘drang’ en melden in plaats daarvan dat hun benen ‘moeten’ bewegen. Daarnaast rapporteert twee derde van de kinderen en adolescenten met RBS sensaties in de benen overdag, mogelijk vanwege de langere perioden die zij zittend doorbrengen in de klas. Om clas­si­fi­ca­tie­cri­te­ri­um A3 te kunnen vaststellen, moeten dan ook gelijke perioden waarin de betrokkene overdag zit of ligt worden vergeleken met perioden waarin de betrokkene ’s avonds of ’s nachts zit of ligt. Ook bij het pediatrische rus­te­lo­ze­be­nen­syn­droom is er ’s nachts een verergering van de symptomen. De symptomen hebben in dezelfde mate als bij RBS bij volwassenen een uitermate negatieve invloed op slaap, stemming, cognitie en functioneren. Beperkingen bij kinderen en adolescenten uiten zich eerder in het gedrag en het leervermogen.