De sociale (pragmatische) communicatiestoornis is primair een probleem met de pragmatiek (ofwel met het sociale gebruik van taal en communicatie), zoals blijkt uit deficiënties in het begrijpen en volgen van sociale regels in zowel verbale als non-verbale communicatie in de dagelijkse context, in het aanpassen van taal aan de behoeften van de luisteraar of situatie, en in het volgen van regels voor gepreksvoering en het vertellen van verhalen. De problemen met de sociale communicatie leiden tot functionele beperkingen in de effectieve communicatie, sociale participatie, ontwikkeling van sociale relaties, schoolresultaten of werkprestaties. De beperkingen kunnen niet beter verklaard worden door slecht ontwikkelde vaardigheden op het gebied van structurele taal- of cognitieve vermogens of door de autismespectrumstoornis.
