Het meest met de sociale (pragmatische) communicatiestoornis samenhangende verschijnsel is een taalstoornis, gekenmerkt door een geschiedenis van het vertraagd bereiken van mijlpalen in de taalontwikkeling, en structurele taalproblemen in het verleden of heden (zie de paragraaf ‘Taalstoornis’ eerder in dit hoofdstuk). Mensen met beperkingen in de sociale communicatie kunnen sociale interacties vermijden. Bij mensen met deze stoornis zien we ook vaak een aandachtsdeficiëntie-/hyperactiviteitsstoornis, emotionele en gedragsproblemen en specifieke leerstoornissen.
