De naam van de slaapstoornis door een middel/medicatie begint met ‘slaapstoornis door’, gevolgd door de naam van het specifieke middel (bijvoorbeeld alcohol) waarvan wordt verondersteld dat het de slaapklacht veroorzaakt. De code wordt geselecteerd uit de tabel bij de lijst met criteria, en is gebaseerd op de klasse van het middel. Voor middelen die niet passen in een van deze categorieën (bijvoorbeeld fluoxetine), moet de code voor ‘een ander (of onbekend) middel’ worden gekozen en moet de naam van het specifieke middel worden geregistreerd (bijvoorbeeld F19.8 slaapstoornis door fluoxetine, insomniatype). En in gevallen waarin wel wordt geoordeeld dat een middel een etiologische factor is, maar de specifieke categorie van het middel onbekend is, moet dezelfde code worden geselecteerd en moet worden vermeld dat het middel onbekend is (bijvoorbeeld F19.8 slaapstoornis door een onbekend middel, hypersomniatype).
Achter de naam van het middel staat de specificatie over het begin (‘met begin tijdens intoxicatie’, ‘met begin tijdens onttrekking’, ‘met begin na medicatiegebruik’), gevolgd door de benaming van het subtype (insomniatype, type met slaperigheid overdag, parasomniatype, gemengde type). Aan de eventueel aanwezige stoornis in het gebruik van een middel wordt een aparte code toegekend. Stel bijvoorbeeld dat een man met een ernstige stoornis in het gebruik van lorazepam tijdens de onttrekking insomnia heeft, dan is de classificatie: F19.8 slaapstoornis door lorazepam, met begin tijdens onttrekking, insomniatype. Daarnaast wordt de classificatie F13.2 ernstige stoornis in het gebruik van lorazepam toegekend.
Wanneer geoordeeld wordt dat meer dan één middel een belangrijke rol speelt in het ontstaan van de slaapklacht, dient elk middel apart te worden vermeld (bijvoorbeeld: F10.8 slaapstoornis door alcohol, met begin tijdens intoxicatie, insomniatype; F14.8 slaapstoornis door cocaïne, met begin tijdens intoxicatie, insomniatype).
