De criteria voor de pedofiele stoornis zijn zodanig opgesteld dat ze gelden voor zowel mensen die hun parafiele interesses vrijelijk toegeven als voor hen die ondanks substantiële objectieve tegenbewijzen ontkennen enige seksuele aantrekkingskracht te voelen tot prepuberale kinderen (meestal tot 13 jaar). De leeftijdsrichtlijn van 13 jaar of jonger is slechts bij benadering, omdat het begin van de puberteit van persoon tot persoon varieert, en er zijn goede aanwijzingen dat de gemiddelde leeftijd waarop de puberteit begint in de loop van de tijd is afgenomen en bovendien per etniciteit en cultuur verschilt. Voorbeelden van het toegeven van deze parafilie zijn een openlijke bevestiging van de eigen intense seksuele interesse in kinderen en van de opvatting dat de seksuele interesse in kinderen groter is dan of gelijk is aan de seksuele interesse in lichamelijk volwassenen. Als de betrokkene tevens klaagt dat de seksuele aantrekking tot of voorkeur voor kinderen tot duidelijke lijdensdruk of psychosociale problemen leidt, dan kan de classificatie pedofiele stoornis van toepassing zijn. Geven zij echter aan zich niet schuldig, beschaamd of ongerust te voelen over deze impulsen en worden ze niet beperkt in hun functioneren door hun parafiele impulsen (naar eigen zeggen, volgens objectieve maatstaven, of beide), en geven hun eigen verhaal en juridische voorgeschiedenis aan dat ze nooit naar hun impulsen gehandeld hebben, dan heeft de betrokkene een pedofiele seksuele interesse maar kan de classificatie pedofiele stoornis niet worden toegekend. Bij het maken van onderscheid tussen kindermisbruikers met een pedofiele stoornis en kindermisbruikers zonder pedofiele stoornis wijzen de volgende factoren op de classificatie pedofiele stoornis: zelfgerapporteerde interesse in kinderen, gebruik van kinderporno, en een voorgeschiedenis met meerdere jonge, mannelijke en/of niet-verwante slachtoffers.
Mensen die ontkennen dat ze zich aangetrokken voelen tot kinderen kunnen bijvoorbeeld personen zijn van wie bekend is dat ze meerdere kinderen seksueel hebben benaderd en op verschillende momenten, maar die ontkennen dat ze verlangen naar of fantasieën hebben over seksueel gedrag met kinderen. Zij kunnen van de bekende incidenten van lichamelijk contact beweren dat deze niet intentioneel waren of niet van seksuele aard waren. Anderen geven wellicht toe dat ze in het verleden seksuele handelingen met kinderen hebben verricht, maar bestrijden dat ze een grote en aanhoudende seksuele interesse hebben in kinderen. Vanwege deze ontkenning van drang of fantasieën met kinderen kunnen deze personen ook persoonlijke lijdensdruk ontkennen. Op deze mensen kan toch de classificatie pedofiele stoornis van toepassing zijn, ondanks dat zij geen persoonlijke lijdensdruk rapporteren, namelijk als aantoonbaar is dat het gedrag recidiverend is sinds minstens zes maanden (criterium A) en dat de betrokkene naar de seksuele drang heeft gehandeld of interpersoonlijke problemen heeft ondervonden als gevolg van de stoornis (criterium B). Deze handelingen omvatten seksuele interacties met kinderen, ongeacht of ze lichamelijk contact met zich meebrengen of niet (sommige pedofiele personen laten bijvoorbeeld hun geslachtsdelen zien aan kinderen). Hoewel het gebruik van seksueel expliciet materiaal waarop prepuberale kinderen te zien zijn typerend is voor mensen met pedofiele seksuele interesses — wat dus relevante informatie kan opleveren voor de beoordeling van criterium A — is dergelijk gedrag onvoldoende reden om te concluderen dat aan criterium B is voldaan zolang er geen sprake is van seksuele interacties van de betrokkene met kinderen (dat wil zeggen, zolang de betrokkene niet zelf handelt naar deze seksuele driften). Het maken van meerdere slachtoffers, zoals hiervoor besproken, is een voldoende maar geen noodzakelijke voorwaarde voor de classificatie; dat wil zeggen dat mensen nog steeds aan criterium A kunnen voldoen als zij openlijk toegeven dat ze een intense of preferentiële seksuele interesse in kinderen hebben.
