De classificatie acute stressstoornis kan per definitie pas drie dagen na de psychotraumatische gebeurtenis worden toegekend. Hoewel de acute stressstoornis na één maand kan uitmonden in een posttraumatische-stressstoornis (PTSS), kan het ook om een voorbijgaande stressreactie gaan die binnen één maand na blootstelling aan het trauma afneemt en niet tot PTSS leidt. Ongeveer de helft van de personen die uiteindelijk PTSS ontwikkelen, vertoont aanvankelijk het klinische beeld van een acute stressstoornis. Uit longitudinale analyses blijkt dat acute stresssymptomen in de loop van de tijd kunnen afnemen, constant kunnen blijven of kunnen verslechteren, grotendeels als gevolg van aanhoudende levensstressoren of nieuwe traumatiserende gebeurtenissen.
De vormen van herbeleving kunnen variëren al naargelang het ontwikkelingsstadium. Anders dan volwassenen of adolescenten kunnen jonge kinderen vermelden dat ze beangstigende dromen hebben waarvan de inhoud geen duidelijke weerspiegeling vormt van aspecten van het trauma (bijvoorbeeld angstig wakker schrikken in de nasleep van het trauma, maar niet in staat zijn om de inhoud van de droom in verband te brengen met de psychotraumatische gebeurtenis). Vaker dan oudere kinderen ontwikkelen kinderen van 6 jaar en jonger herbelevingssymptomen, die in hun spel tot uiting komen en de psychotraumatische gebeurtenis(sen) symboliseren of er direct naar verwijzen. Een heel jong kind dat een brand heeft overleefd kan bijvoorbeeld tekeningen van vlammen maken. Jonge kinderen hoeven op het moment van de blootstelling of zelfs gedurende herbeleving niet noodzakelijkerwijs angstreacties te vertonen. Ouders rapporteren vaak dat hun getraumatiseerde jonge kinderen een groot aantal emotionele reacties vertonen, zoals boosheid, schaamte of terugtrekgedrag, en zelfs een overdreven opgewekt, positief affect. Kinderen kunnen proberen om aspecten te vermijden die aan het trauma doen denken, maar soms raken ze daar juist door gepreoccupeerd (zoals een jong kind dat door een hond is gebeten, voortdurend over honden praat, maar weigert om naar buiten te gaan uit vrees een hond tegen te komen).
