Werkwijze bij de diagnostiek

Werkwijze bij de diagnostiek

Een persisterende depressieve stoornis is per definitie een chronische aandoening die bij volwassenen minstens twee jaar aanhoudt, en bij kinderen en adolescenten één jaar. De ernst van de symptomen kan lichter zijn dan die van de depressieve stoornis. Patiënten mogen tijdens de afgelopen twee jaar niet langer dan twee maanden symptoomvrij zijn geweest. Het aanhouden van de symptomen en de mate van ernst zijn dus belangrijke aspecten in de classificatie. ‘Pure’ dysthymie — dat wil zeggen dat mensen nooit aan de criteria voor de depressieve stoornis hebben voldaan — komt zelden voor. De specificaties ‘met zuiver dysthym syndroom’, ‘met persisterende depressieve episode’, ‘met periodieke depressieve episoden’, ‘met actuele episode’, en ‘met periodieke depressieve episoden, zonder actuele episode’ zijn bedoeld om bij elke patiënt met een persisterende depressieve stoornis de relatie te kunnen beschrijven tussen hun dysthymie en een depressieve stoornis. Er zijn bij deze stoornis duidelijke beperkingen in het functioneren, bijvoorbeeld in de relationele, gezins-, in­ter­per­soon­lij­ke en beroepsmatige domeinen. Psychiatrische comorbiditeit komt vaak voor, waarbij het kan gaan om onder meer angst­stoor­nis­sen, stoornissen in het gebruik van een middel, per­soon­lijk­heids­stoor­nis­sen of andere stoornissen.