Annet Vermeulen, een gescheiden vrouw van 46, komt voor het eerst in psychotherapie voor haar sombere stemming. De therapeut vraagt: ‘Hoelang voelt u zich al zo?’ (Als een patiënt onzeker of vaag op deze vraag reageert, kan het nuttig zijn om terug te gaan naar een opvallende gebeurtenis in het afgelopen jaar, zoals een verjaardag of een feestdag zoals oudjaarsavond, en te vragen of hij of zij zich toen ook zo voelde of dat de stemming toen anders was.) De therapeut stelt ook de volgende vraag om te bepalen hoe hardnekkig de sombere stemming is: ‘Voelt u zich elke dag zo somber, of is het meer een gevoel dat komt en gaat?’ Vervolgens vraagt zij specifiek naar elk van de andere symptomen van depressiviteit: ‘Zijn er sinds u zich zo voelt veranderingen in uw slaappatroon geweest?’ ‘Zijn er sinds u zich zo voelt veranderingen in uw eetlust geweest, bijvoorbeeld dat u een grotere of kleinere eetlust heeft?’ ‘Heeft u sinds u zich depressief voelt gewicht verloren of bent u juist aangekomen?’ ‘Merkt u dat u onrustig bent, of voelt u zich juist sloom?’ Als mevrouw Vermeulen mogelijk aan het criterium voor psychomotorische agitatie of vertraging voldoet, dient de clinicus na te gaan of de symptomen ernstig genoeg zijn om door anderen opgemerkt te worden. In dit geval zegt mevrouw Vermeulen dat ze het gevoel heeft dat haar bewegingen zijn vertraagd. Wanneer de therapeut echter vraagt of anderen dit hebben opgemerkt of er iets over hebben gezegd, zegt mevrouw Vermeulen dat niemand dat heeft gedaan. De therapeut stelt voor dat patiënte in de komende week specifiek aan haar huisgenoot vraagt of die een dergelijke verandering heeft opgemerkt.
Hoewel mensen vaak zelf een sombere stemming rapporteren, melden ze zelden uit zichzelf dat ze last hebben van anhedonie. De therapeut zou kunnen vragen: ‘Bent u in staat om te genieten van de dingen die u normaal prettig vindt?’ Als een patiënt dit niet zeker weet, kan de therapeut zeggen: ‘Vertelt u mij alstublieft iets over een aantal activiteiten waarvan u kon genieten toen u zich nog niet depressief voelde.’ Als de patiënte zegt: ‘Nou, ik geniet normaal als mijn kinderen allemaal thuis komen eten’, kan de therapeut haar vragen om zich de recentste gezinsmaaltijd voor de geest te halen, en na te denken over de vraag of haar gevoel toen in overeenstemming was met hoe ze zich in het verleden voelde of dat er sprake was van een verandering. Andere recente maaltijden met haar gezin kunnen worden besproken om te bepalen of er een patroon zichtbaar is dat overeenkomt met anhedonie.
Deze site geniet auteursrechtelijke bescherming. Derhalve is afdrukken niet toegestaan.
