Temperament Er zijn aanwijzingen uit onderzoek onder internationale adoptiekinderen in de Verenigde Staten dat niet-onderscheidend sociaal gedrag samengaat met zowel beloningsongevoeligheid als impulsiviteit.
Omgeving Ernstige sociale verwaarlozing is een eis voor de ontremd-sociaalcontactstoornis en is ook de enige bekende risicofactor voor de stoornis. De reden voor dit vereiste is onder andere de bevinding dat er tussen verwaarlozing en kenmerken van deze stoornis een sterke samenhang bestaat. Ook andere factoren zijn in dit kader genoemd, zoals meerdere herplaatsingen, een borderline-persoonlijkheidsstoornis bij de moeder, een afwijkende verzorging en een lage kwaliteit van de verzorging. Al deze factoren dragen bij aan het criterium ontoereikende verzorging. Desondanks ontwikkelt de meerderheid van de ernstig verwaarloosde kinderen de stoornis niet.
De ontremd-sociaalcontactstoornis is niet gevonden bij kinderen bij wie de sociale verwaarlozing pas na hun 2de levensjaar plaatsvond. De prognose hangt slechts in bescheiden mate samen met de kwaliteit van de verzorgende omgeving na ernstige verwaarlozing. In veel gevallen houdt de stoornis aan, zelfs bij kinderen bij wie de verzorgende omgeving aanmerkelijk verbetert.
Genetica en fysiologie Diverse neurologische factoren zijn in verband gebracht met symptomen van deze stoornis, maar de bevindingen over de aard van deze factoren en hun specifieke relatie tot de stoornis zijn vooralsnog niet bewezen.
Factoren die het beloop beïnvloeden De kwaliteit van de verzorging lijkt, in elk geval bij jonge kinderen, het beloop van de ontremd-sociaalcontactstoornis positief te beïnvloeden. Toch vertonen sommige kinderen, gedurende de adolescentie en tot op volwassen leeftijd, zelfs na plaatsing in een normale verzorgende omgeving aanhoudende verschijnselen van de stoornis.
