Een gokstoornis kan in de adolescentie of jongvolwassenheid ontstaan, maar bij andere mensen manifesteert deze zich op de midvolwassen of laatvolwassen leeftijd. In het algemeen ontwikkelt een gokstoornis zich in de loop van jaren, al is de progressie bij vrouwen sneller dan bij mannen. Uit de nationale gegevens in de Verenigde Staten en Canada blijkt dat de meeste mensen bij wie zich een gokstoornis ontwikkelt, een patroon van gokken kennen dat geleidelijk toeneemt in frequentie en in inzet/risico. Een lichte vorm kan zich zeker ontwikkelen tot een ernstigere. De meeste mensen met een gokstoornis geven aan dat er een of twee vormen van gokken zijn die voor hen het meest problematisch zijn, maar er zijn ook mensen die aan vele vormen van gokken doen. Meestal houdt de betrokkene zich vooral met één vorm van gokken bezig (bijvoorbeeld elke dag kraskaarten kopen) en minder met andere (bijvoorbeeld wekelijks aan de fruitautomaat of blackjacktafel in het casino). De frequentie van het gokken heeft soms meer te maken met de vorm van gokken dan met de ernst van de totale gokstoornis. Het hoeft bijvoorbeeld niet problematisch te zijn om elke dag een kraskaart te kopen, terwijl een minder frequent bezoek aan het casino, paardenraces of pokertafels onderdeel kan zijn van een gokstoornis. Ook is de hoeveelheid geld die wordt ingezet op zichzelf niet indicatief voor een gokstoornis. Sommige mensen kunnen maandelijks duizenden euro’s inzetten zonder dat ze een probleem krijgen met het gokken, terwijl anderen met veel kleinere bedragen substantiële gokgerelateerde problemen kunnen hebben.
Het gokpatroon kan regelmatig of episodisch zijn, en de gokstoornis kan persisterend of in remissie zijn. Het gokken kan toenemen in perioden van stress of depressiviteit en tijdens middelengebruik of juist abstinentie. Er kunnen perioden zijn van intensief gokken en ernstige problemen, perioden van totale abstinentie, en perioden van niet-problematisch gokken. Een gokstoornis gaat soms gepaard met spontane langdurige remissies. Sommige mensen onderschatten echter hun vatbaarheid voor het ontwikkelen van een gokstoornis of voor terugval na een remissie. Zij kunnen tijdens een periode van remissie ten onrechte aannemen dat ze het gokken nu wel kunnen reguleren en dat ze bepaalde vormen van gokken wel zonder problemen aankunnen, en maken daardoor een terugval door.
Een gokstoornis komt bij jonge mannen (18–21 jaar) vaker voor dan bij jonge vrouwen. Mensen die in hun jeugd al beginnen met gokken, doen dat dikwijls met gezinsleden of vrienden. Een vroeg in het leven ontwikkelde gokstoornis hangt vaak samen met impulsiviteit of middelengebruik. Internetgokken blijkt samen te hangen met risicovol en problematisch gokken onder jongeren, en kan op een meer geïsoleerde manier (dus niet onder leeftijdgenoten) plaatsvinden. Bepaalde kenmerken van videospelletjes (zoals loot boxes of loot crates met door het toeval bepaalde prijzen die van meer of minder waarde of belang kunnen zijn) vertonen overlap met gokgedrag en kunnen het beloop van een gokstoornis beïnvloeden. Veel middelbarescholieren en studenten die een gokstoornis ontwikkelen, ontgroeien die stoornis op den duur, maar voor sommigen blijft het levenslang een probleem. Halverwege en later in het leven ontstaat een gokstoornis vaker bij vrouwen dan bij mannen.
Er zijn leeftijds- en genderverschillen in de vorm van gokken en de prevalentiecijfers van de gokstoornis. De gokstoornis komt in de Verenigde Staten meer voor onder jongere mensen en mensen van middelbare leeftijd dan onder ouderen. Onder Amerikaanse jongvolwassenen (18–21 jaar) komt de stoornis meer voor bij mannen dan bij vrouwen. Jongere mensen hebben andere gokvoorkeuren (bijvoorbeeld wedden op sportwedstrijden) dan ouderen (die bijvoorbeeld vaker problemen krijgen door een fruitmachine of bingo). Hoewel in alle leeftijden een relatief klein aantal mensen hulp zoekt voor hun gokstoornis, is het in de Verenigde Staten vooral voor jonge mensen onwaarschijnlijk dat ze zich voor behandeling melden.
