De classificatiecriteria voor de seksueel-sadismestoornis zijn zodanig opgesteld dat ze gelden voor zowel mensen die hun parafiele interesses vrijelijk toegeven als voor hen die ondanks substantiële objectieve tegenbewijzen ontkennen enig seksueel plezier te beleven aan het toebrengen van lichamelijk of psychisch leed aan een ander. Mensen die openlijk toegeven dat ze intense seksuele opwinding ervaren bij lichamelijk of psychisch leed van een ander, worden ‘openlijk sadistisch’ genoemd. Geven deze personen tevens aan dat ze psychosociale problemen hebben vanwege hun seksuele interesse in of preferentie voor lichamelijk of psychisch leed van een ander, dan kunnen ze de classificatie seksueel-sadismestoornis krijgen. Maar als iemand die openlijk sadistisch is geen persoonlijke lijdensdruk aangeeft, bijvoorbeeld in de vorm van angst, obsessies, schuldgevoel of schaamte, die voortkomt uit deze parafiele neigingen, en er niet door belemmerd wordt in het nastreven van andere doelen, en als uit hun eigen verhaal, psychiatrische anamnese of juridische voorgeschiedenis blijkt dat hij of zij er niet naar handelt met niet-instemmende personen, dan kan worden vastgesteld dat de betrokkene een sadistische seksuele preferentie heeft, maar voldoet diens beeld niet aan de criteria voor de seksueel-sadismestoornis.
Voorbeelden van mensen die ontkennen dat ze opwinding ervaren door lichamelijk of psychisch leed van een ander kunnen personen zijn van wie bekend is dat ze pijn of leed hebben toegebracht aan meerdere slachtoffers en op verschillende momenten, maar die ontkennen dat ze drang of fantasieën hebben over dergelijk seksueel gedrag. Zij kunnen van bekend geworden incidenten van ontucht beweren dat deze niet zo bedoeld waren of niet van seksuele aard waren. Anderen geven wellicht toe dat ze met een niet-instemmende ander seksuele handelingen hebben verricht waarbij de ander pijn of leed werd aangedaan, maar bestrijden dat ze een grote en aanhoudende seksuele interesse hebben in lichamelijk of psychisch leed van een ander. Vanwege deze ontkenning van drang of fantasieën met seksuele opwinding door pijn en leed, zullen ze ook weigeren toe te geven dat deze seksuele impulsen persoonlijke lijdensdruk of sociale beperkingen veroorzaken. Ondanks hun weigering om er iets over te vertellen kunnen deze mensen de classificatie seksueel-sadismestoornis krijgen. Het recidiverende gedrag vormt de klinische onderbouwing voor de aanwezigheid van seksueel sadisme (criterium A) en toont tegelijkertijd aan dat het parafiele gedrag in klinisch significante mate leidt tot persoonlijke lijdensdruk, persoonlijke schade, of risico op schade aan anderen (criterium B).
‘Recidiverende’ sadistische seksuele handelingen met niet-instemmende anderen kunnen geïnterpreteerd worden als: er moeten meerdere slachtoffers zijn, elk op een afzonderlijk moment. Dit vereiste is relevant, omdat dit het oordeel van de clinicus dat de betrokkene gedreven wordt door een seksueel-sadismestoornis onderbouwt. Bij een kleiner aantal slachtoffers kan ook aan dit criterium zijn voldaan wanneer er meerdere momenten zijn geweest waarop de betrokkene hetzelfde slachtoffer pijn en leed heeft aangedaan, of bij overtuigend bewijs van een sterke interesse of preferentie voor pijn en leed bij meerdere slachtoffers. Bedenk dat de aanwezigheid van meerdere slachtoffers, zoals eerder opgemerkt, een voldoende maar geen noodzakelijke voorwaarde is voor het toekennen van de classificatie. Er kan immers ook aan de criteria worden voldaan als de betrokkene een intense sadistische seksuele interesse toegeeft.
De term ‘bdsm’ (bondage, dominantie, sadisme, masochisme) wordt veel gebruikt om te verwijzen naar een breed scala aan gedragingen van mensen met masochistische en/of sadistische seksuele interesses (en anderen met vergelijkbare interesses). Voorbeelden zijn: vastbinden, spanking, slaan, sensorische deprivatie (bijvoorbeeld met behulp van een blinddoek) en rollenspellen waarbij sprake is van dominantie versus onderwerping, bijvoorbeeld met thema’s als meester/tot slaaf gemaakte, eigenaar/huisdier of ontvoerder/slachtoffer van ontvoering.
