Jaime, een 14-jarige jongen van Braziliaanse afkomst, komt met zijn ouders naar de huisarts. Hij is voortdurend zeer angstig wanneer hij met anderen omgaat. Zijn ouders moedigen hem aan om ‘mee naar buiten te gaan’ met de buurtkinderen, maar het lukt hem niet om zich daartoe te zetten. Elke sociale situatie voelt voor hem overdonderend, zelfs als zijn ouders in de buurt zijn. Tijdens het onderzoek heeft hij geen problemen met het gesprek. Hij zou graag willen deelnemen aan middelbare-schoolactiviteiten en uitgaan met vrienden, maar hij onderneemt geen van deze activiteiten uit angst dat hij zichzelf voor gek zet en in verlegenheid wordt gebracht. Hij is bang dat hij niet als ‘macho’ zal worden gezien. Hij wil graag macho overkomen, maar denkt dat hij in plaats daarvan zal worden gepest omdat anderen kunnen vinden dat hij ‘nerveus’ is. Hij zegt dat hij niet ‘in het openbaar’ kan zijn. Hij blijft vooral thuis, surft op het web en doet zijn huiswerk. Hij zou het liefst na het vmbo een mbo-opleiding willen doen, maar sinds kort maakt hij zich zorgen over de vraag of hij de middelbare school vanwege zijn nervositeit nog wel kan afmaken. Hij antwoordt ontkennend op vragen naar lichamelijke klachten en zijn recente lichamelijke onderzoek liet geen bijzonderheden zien. Hij gebruikt geen alcohol of andere middelen en neemt geen geneesmiddelen die angst kunnen veroorzaken. Ook meldt hij desgevraagd dat hij geen gedachten heeft aan, of intenties en/of plannen heeft om zichzelf of iemand anders van het leven te beroven.
Jaime is in sociale situaties altijd al een angstig kind geweest, ook in het contact met andere kinderen. Blijkbaar ervaart hij deze angst zelfs als zijn ouders in de buurt zijn, en dus lijkt deze niet samen te hangen met verlatingsangst. Hij heeft tijdens zijn kindertijd nooit een periode doorgemaakt waarin hij niet sprak in sociale situaties en heeft dus geen selectief mutisme. Nu hij op de middelbare school zit, merkt hij dat zijn leven sterk wordt beperkt door zijn sociale angst, en hebben hij en zijn ouders eindelijk professionele hulp ingeroepen. Als adolescent is hij in staat om zijn grootste zorg te beschrijven, namelijk dat hij zichzelf belachelijk zal maken in het bijzijn van andere jongeren, die hem vervolgens zullen afwijzen. De clinicus zou kunnen nagaan hoe Jaimes verlangen om ‘macho’ te zijn een rol speelt in zijn sociale angst en of er hiervoor een culturele basis is. Verwijzing naar een psychiater moet worden overwogen.
Deze site geniet auteursrechtelijke bescherming. Derhalve is afdrukken niet toegestaan.
