Dissociatieve identiteitsstoornis

Mevrouw Van Montfoort, een 37-jarige gescheiden secretaresse, meldt zich voor behandeling vanwege hiaten in haar geheugen, suïcidale gedachten en re­la­tie­pro­ble­men. Ze kan zich bepaalde handelingen niet herinneren waarvan anderen zeggen dat ze die heeft verricht. Ze heeft ook een keer gemerkt dat de gastank in haar auto, die ze net had laten vullen, de volgende dag halfleeg was, en dat er meer kilometers op de teller stonden dan ze had gedacht. Ze is altijd een harde werker geweest, maar ze heeft maar weinig sociale contacten en bezigheden, en brengt een groot deel van de tijd alleen door. Ze wantrouwt anderen snel en heeft vaak het gevoel dat haar relaties van haar profiteren. Ze voelt zich geregeld bedroefd, maar het lukt haar wel om haar somberheid in het belang van haar werk opzij te zetten. Ze heeft zelf het initiatief genomen tot de scheiding en heeft weinig interesse in een nieuwe relatie met een man. Ze is opgegroeid in een gezin waarin strenge religieuze waarden benadrukt werden, maar waarin ze zich altijd onbegrepen en een buitenbeentje heeft gevoeld. Later is gebleken dat een familielid haar gedurende enkele jaren fysiek heeft mishandeld en seksueel heeft misbruikt. Ze neemt het zichzelf zeer kwalijk dat ze niet van huis is weggelopen. Verder onderzoek, waaronder een meting van haar hyp­no­ti­seer­baar­heid, geeft aan dat ze zeer gemakkelijk te hypnotiseren is. Mevrouw Van Montfoort heeft nooit middelen gebruikt. In de loop van het onderzoek switcht ze tussen verschillende per­soon­lijk­heids­toe­stan­den, namelijk een sombere persona, een tweede persona die boos en kritisch is ten aanzien van de eerste, en een derde met een kinderlijke persoonlijkheid.