Bestudeer de volgende casus

De heer Roberts is een 42-jarige man in een stabiele homoseksuele relatie die episoden meldt van depressiviteit, persoonlijkheidsveranderingen, verlies van tijd en suïcidale gedachten. Hij is herhaaldelijk in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen geweest en heeft eerder de diagnoses borderline-persoonlijkheidsstoornis en PTSS in relatie tot oorlogservaringen gekregen. Hij is zich al enige tijd bewust van wisselingen in zijn identiteiten, maar beschouwt dit als een onderdeel van wie hij is. Hij maakt zich meer zorgen over flashbacks over de oorlog waarin hij heeft gevochten. Hij vertoont tekenen van zelfbeschadiging, namelijk littekens op zijn onderarmen, en hij heeft recidiverende depressieve episoden. Als gevolg van frequent verzuim en hiaten in zijn geheugen lukt het hem niet om een baan te behouden.

De heer Roberts heeft meerdere comorbide aandoeningen en aanhoudende beperkingen in zijn functioneren, maar hij heeft wel een stabiele relatie met zijn vriend. In feite geniet zijn partner van de wisselingen in de persoonlijkheidstoestanden van de heer Roberts en interpreteert hij dit alsof hij ‘meerdere partners’ heeft. Vanwege dit perspectief van zijn partner en de bezorgdheid van de heer Roberts over andere klachten dan zijn dissociatie, zal de behandeling zich meer richten op stabilisatie, veiligheid en affectregulatie. De seksuele geaardheid van de heer Roberts en zijn partner en hun stabiele relatie maakt dat ze onderdeel zijn van een bredere gemeenschap die hun relatie ondersteunt, ook al hebben ze de neiging om zich als koppel terug te trekken. Dat er meerdere psychiatrische comorbiditeiten aanwezig zijn is een probleem, en levert ook een keuzeprobleem op wat de klinische focus betreft. In dit geval zijn de heer Roberts, zijn partner en de clinicus het erover eens dat de behandeling zich in eerste instantie moet richten op de klachten van PTSS en depressiviteit, en niet zozeer op de genezing van de dissociatieve stoornis.