Bestudeer de volgende casus

Mevrouw Welgemoed is een 40-jarige Surinaamse vrouw die kortgeleden is gescheiden. Omdat zij zich ’s avonds vaak emotioneel voelde, zocht ze troost in eten. Ze at naar eigen zeggen ‘wat ik maar in huis had’, op een avond was dat zelfs een heel brood. Ze begon met braken om haar maag te ontlasten, omdat ze zich overvol voelde. Ze zegt dat ze aanvankelijk niet ging braken om de calorieën van de eetbuien kwijt te raken, maar toen ze eenmaal in de gaten had dat ze zich tegoed kon doen aan eten zonder aan te komen, ging ze vaker purgeren. Nadat ze had gelezen dat braken tot gebitsproblemen kan leiden, is ze overgestapt op gebruik van laxantia. Tegenwoordig heeft ze ongeveer één keer per week een eetbui, vaak in het weekend als ze zich eenzaam voelt, daarna neemt ze per keer tien doses laxantia om haar lichaam ‘schoon te vegen’.

In het geval van mevrouw Welgemoed begon de stoornis veel later dan de gebruikelijke beginleeftijd (de late adolescentie of op jongvolwassen leeftijd). Deze stoornis kan echter worden geluxeerd door stressvolle levensgebeurtenissen. Ook moet worden opgemerkt dat het braken aanvankelijk geen compensatoir gedrag was, maar dit in de loop der tijd wel is geworden. Mensen bij wie deze stoornis op volwassen leeftijd begint, kunnen zich meer zorgen maken over de gevolgen voor hun gewicht als ze daar altijd al mee geworsteld hebben. Bovendien kunnen zij in het beloop van de ziekte welbewust van compensatoire strategie wisselen, waarschijnlijk omdat zij zich meer de negatieve gevolgen van hun gedrag realiseren, bijvoorbeeld gebitsbeschadiging. Tot slot is het zo dat boulimia nervosa weliswaar vaker voorkomt bij blanke vrouwen, maar ook zeker bij andere etnische groepen kan optreden, en dus ook bij zwarte vrouwen.