Bestudeer de volgende casus

Mevrouw Clemens, een 51-jarige vrouw, klaagt dat zij in de afgelopen één tot twee jaar geleidelijk aan steeds meer moeite ervaart om een orgasme te krijgen. ‘Meestal krijg ik helemaal geen orgasme. Om de één of twee maanden lukt het wel, ongeacht hoe opgewonden of vochtig ik ben.’ Ze zegt: ‘We vrijen twee keer per week.’ Ze is al drie jaar samen met haar huidige partner. Ze zijn twee jaar na het overlijden van haar man bij elkaar gekomen. ‘Mijn partner doet zijn best, maar ik ben zelf ook niet meer dezelfde als voorheen. Ik heb misschien niet meer zoveel zin in seks als vroeger.’ Ze zegt dat haar partner ‘doet wat ik maar wil, en we proberen soms urenlang om mij opgewonden te krijgen, zelfs met masturberen, maar er gebeurt niks.’ Mevrouw Clemens is lichamelijk gezond. Ze zegt dat zij zich de afgelopen drie maanden somber heeft gevoeld, nadat zij wegens tegenvallende prestaties op haar werk was gedegradeerd naar een lagere functie. Ze benadrukt dat haar orgasmeproblemen al vóór haar werkproblemen waren begonnen, maar dat het ‘alleen maar moeilijker is geworden in bed sinds ik problemen op mijn werk heb.’

Mevrouw Clemens vindt het erg naar dat zij geen orgasme kan krijgen: ‘Ik vind een orgasme heerlijk, maar als het alleen maar heel af en toe lukt na een hele avond zwoegen, is er geen lol meer aan.’

Ze zegt geen middelen te gebruiken. Ze slikt multivitaminen en soms zolpidem om te slapen. Zij is op 42-jarige leeftijd gestopt met menstrueren. Ze heeft wel ‘hormonen’ geslikt voor haar orgasmeprobleem, ‘maar dat hielp niet’.

Het vermogen van mevrouw Clemens om een orgasme te ervaren is geleidelijk en betrekkelijk laat afgenomen, rond haar 50ste jaar. Vrouwen leren gewoonlijk hoe zij een orgasme kunnen krijgen als zij hun lichaam leren kennen en meer ervaring opdoen met meerdere vormen van stimulatie. Zij is nog steeds in staat om een orgasme te ervaren, maar dit gebeurt zelden, en alleen na zeer veel stimulatie. Haar anorgasmie treedt vrijwel in alle, ongeveer 90%, van de gevallen van seksuele activiteit op. Zij heeft al één tot twee jaar anorgasmie. Zij is licht depressief — en anorgasmie kan binnen het kader van een depressieve of andere stoornis optreden — maar haar depressiviteit is veel later ontstaan dan haar onvermogen om een orgasme te krijgen. Ze is postmenopauzaal maar deze toestand gaat niet altijd gepaard met orgasmeproblemen. Bovendien was zij al postmenopauzaal voordat zij seksuele problemen kreeg. Ze slikt af en toe zolpidem, maar van dit medicijn is niet bekend dat dit het vermogen tot een orgasme bemoeilijkt. Ze voelt zich ongelukkig over het feit dat zij geen orgasmes ervaart. Haar klinische beeld is ietwat atypisch vanwege het betrekkelijk late ontstaan van haar onvermogen om een orgasme te krijgen en van sommige symptomen, zoals de depressiviteit. Haar seksueel verlangen is weliswaar afgenomen, maar niet in die mate dat dit voldoet aan de criteria voor een andere seksuele disfunctie.