Stapsgewijze aanpak van de differentiële diagnostiek

STAP 5 Ga na in hoeverre de klachten en verschijnselen gerelateerd zijn aan een psychische stoornis

Abraham M. Nussbaum

‘Normaal’ beslaat een breed scala aan gedrag en gedachten die per culturele groep en ont­wik­ke­lings­sta­di­um variëren. In de DSM-5 staat dat een psychische stoornis ‘klinisch significante symptomen op het gebied van de cognitieve functies, de emotieregulatie of het gedrag van een persoon, dat een uiting is van een disfunctie in de psychologische, biologische of ont­wik­ke­lings­pro­ces­sen die ten grondslag liggen aan het psychische functioneren’, moet veroorzaken (American Psychiatric Association, 2014, p. 72) om te worden gezien als stoornis en niet slechts als een samenraapsel van symptomen.

Een classificatie is een samenvatting van informatie die ons in staat stelt de symptomen van de patiënt met psychische klachten te categoriseren en hierover met andere professionals te communiceren. U kunt vertrouwen op de voornaamste symptomen om uw classificatie te ondersteunen. De DSM-5 probeert de zaken eenvoudig te houden, maar classificaties sluiten elkaar niet uit, dus denk aan de volgende mogelijkheden:

► Aandoening A predisponeert voor aandoening B en vice versa.
► Een onderliggende aandoening, zoals een genetische predispositie, kan een patiënt predisponeren voor zowel aandoening A als B.
► Een mediërende factor, zoals veranderingen in het be­lo­nings­sys­teem, kan invloed hebben op de vatbaarheid van een patiënt voor zowel aandoening A als B.
► Aandoeningen A en B kunnen onderdeel zijn van een samengesteld, meer complex syndroom dat in het diagnostische systeem kunstmatig is opgesplitst.
► De relatie tussen aandoeningen A en B kan kunstmatig versterkt worden doordat de clas­si­fi­ca­tie­cri­te­ria met elkaar overlappen.
► De comorbiditeit tussen aandoeningen A en B kan toeval zijn.