Het voornaamste kenmerk van pica is het aanhoudend eten van een of meer niet voor consumptie bestemde stoffen, gedurende minstens één maand (criterium A), dat ernstig genoeg is om behandeling te rechtvaardigen. De stoffen die worden ingenomen variëren al naargelang de leeftijd van de betrokkene en de beschikbaarheid. Het gaat om stoffen als papier, zeep, stof, haar, touw, wol, aarde, krijt, talkpoeder, verf, kauwgum, metaal, kiezels, houtskool of kool, as, klei, stijfsel of ijs. De term ‘niet voor consumptie bestemd’ is toegevoegd omdat de classificatie pica niet van toepassing is op het eten van dieetproducten die een minimale voedingswaarde hebben. Doorgaans is er geen sprake van een aversie tegen voedsel in het algemeen. Het eten van niet voor consumptie bestemde stoffen moet niet passen bij het ontwikkelingsniveau (criterium B) en mag geen deel uitmaken van een cultureel geaccepteerde gewoonte of sociale norm (criterium C). Voor de classificatie pica is voorgesteld een minimumleeftijd van 2 jaar te hanteren om de normale ontwikkeling waarbij zuigelingen voorwerpen in de mond nemen en mogelijk doorslikken, uit te sluiten. Het eten van niet voor consumptie bestemde stoffen kan een bijkomend kenmerk zijn van een andere psychische stoornis (zoals een verstandelijke-ontwikkelingsstoornis (verstandelijke beperking), een autismespectrumstoornis of schizofrenie). Als het eetgedrag zich uitsluitend voordoet binnen de context van een andere psychische stoornis, dient de classificatie pica alleen afzonderlijk te worden toegekend wanneer het eetgedrag zo ernstig is dat dit aanvullende behandeling rechtvaardigt (criterium D).
