Als het juiste antwoord niet wordt gedicteerd door regels en vaststaande procedures, kan het nemen van beslissingen een pijnlijk proces worden dat veel tijd in beslag neemt (bijvoorbeeld het uitputtend onderzoeken van alle opties voordat iemand een aankoop doet). Mensen met een dwangmatige-persoonlijkheidsstoornis kunnen zoveel moeite hebben met beslissen welke taken prioriteit hebben of wat de beste manier is om een bepaalde taak uit te voeren, dat ze er niet aan toekomen om met iets te beginnen. In situaties waarin zij hun materiële of interpersoonlijke omgeving niet onder controle kunnen houden, hebben ze de neiging van streek te raken of kwaad te worden, al laten ze die boosheid over het algemeen niet direct blijken. Zo iemand kan bijvoorbeeld boos zijn als de service in een restaurant te wensen overlaat, maar in plaats van zich bij de leiding te beklagen, slaat hij of zij aan het tobben over hoeveel fooi er in deze situatie moet worden gegeven. Andere keren kan de boosheid zich uiten als heilige verontwaardiging over een schijnbaar onbelangrijke zaak. Mensen met deze stoornis kunnen een speciale antenne hebben voor hun status bij machtsverschillen in relaties; ze kunnen zich overdreven nederig gedragen tegenover een autoriteit die ze erkennen en zich buitensporig verzetten tegen een autoriteit die ze niet respecteren.
Mensen met deze stoornis hebben moeite met het omgaan met en met het delen van emoties. Ze kunnen bijvoorbeeld op een zeer ingehouden of vormelijke manier affectie tonen, en in aanwezigheid van emotioneel expressieve mensen kunnen ze zich heel ongemakkelijk voelen. Hun relaties in het dagelijks leven hebben iets formeels en serieus. En in situaties waarin andere mensen blij zouden zijn en zouden glimlachen (bijvoorbeeld als ze hun geliefde begroeten op de luchthaven), kunnen zij zich stijfjes gedragen. Ze letten er scherp op om zich in te houden totdat ze zeker weten dat wat ze zullen zeggen, perfect zal zijn. Ze kunnen gepreoccupeerd zijn door logica en intellect, en emotionele uitingen van anderen niet tolereren. Het uiten van tedere gevoelens kost deze mensen vaak moeite en ze geven zelden een compliment. Mensen met deze stoornis kunnen problemen hebben in de werksfeer, vooral als ze worden geconfronteerd met nieuwe situaties die vragen om flexibiliteit en de bereidheid tot het sluiten van een compromis.
