Het hoofdkenmerk van de erectiestoornis is een duidelijke moeite om een erectie te krijgen of te behouden of een duidelijk verminderde erectiele rigiditeit in alle of bijna alle gevallen van seksuele activiteit (criterium A), die minstens zes maanden bestaat (criterium B) en die klinisch significante lijdensdruk bij de betrokkene veroorzaakt (criterium C). Een zorgvuldige seksuele anamnese is noodzakelijk om te kunnen vaststellen of het probleem sinds een aanzienlijke periode aanwezig is (minstens ongeveer zes maanden) en optreedt in de meerderheid van de seksuele contacten (minstens 75% van de gevallen). Het kan zijn dat de symptomen uitsluitend optreden in specifieke situaties en bij bepaalde typen stimulatie of partners, of dat ze op een gegeneraliseerde manier optreden in alle typen situaties of bij alle typen stimulatie of partners.
In dit hoofdstuk worden de termen ‘erectiestoornis’ en ‘erectiele disfunctie’ gebruikt, die geen synoniemen zijn. Erectiele disfunctie is een veelgebruikte, beschrijvende term (ook in de ICD-10) die verwijst naar problemen met het krijgen en het behouden van een erectie. Erectiestoornis is de meer specifieke DSM-5-classificatie die wordt toegekend wanneer een erectiele disfunctie minstens zes maanden persisteert en lijdensdruk veroorzaakt bij een betrokkene.
