Het type niet-24-uurs slaap-waakritme heeft een aanhoudend beloop, met afwisselend remissie en exacerbaties als gevolg van een verandering in werktijden en sociale schema’s in de loop van het leven. De leeftijd waarop de stoornis begint is variabel en hangt af van het voorkomen van de visuele beperking. Bij mensen die kunnen zien kan het type niet-24-uurs slaap-waakritme, vanwege de overlap met het type verlate slaapfase, zich tijdens de adolescentiefase of de vroege volwassenheid ontwikkelen. Of remissie of een recidief van symptomen bij blinde en ziende mensen voorkomt, is grotendeels afhankelijk van het zich wel of niet houden aan de behandeling, waarin veranderingen van gedrag en omgeving zijn opgenomen om de slaap-waakstructuur en blootstelling aan licht te bewaken.
De klinische expressie kan in de loop van het leven variëren, afhankelijk van sociale, schoolse en beroepsmatige verplichtingen. Bij adolescenten en volwassenen kunnen onregelmatige slaap-waakschema’s en blootstelling aan licht of juist gebrek aan licht op kritieke tijdstippen van de dag de effecten van de slaapdeprivatie verergeren en de circadiane regulatie verstoren, met soms als gevolg dat symptomen van insomnia, slaperigheid overdag en het functioneren op school, werk of het interpersoonlijke vlak verslechteren.
