Het duidelijk en accuraat leren uitspreken van spraakklanken en vloeiend leren spreken zijn ontwikkelingsvaardigheden. De articulatie van spraakklanken komt tot stand volgens een ontwikkelingspatroon, weerspiegeld in de leeftijdsgerelateerde normen van gestandaardiseerde tests. Het is niet ongewoon dat kinderen die zich normaal ontwikkelen woorden en lettergrepen verkorten als ze leren praten, maar hun vooruitgang in de beheersing van spraakklanken zou tegen het 3de levensjaar moeten resulteren in grotendeels verstaanbare spraak. Kinderen met een spraakklankstoornis blijven ook onvolwassen fonologische versimpelingsprocessen gebruiken als ze ouder zijn dan de leeftijd waarop de meeste kinderen leren de woorden duidelijk uit te spreken.
Rond het 5de jaar moeten de meeste spraakklanken en woorden duidelijk uitgesproken kunnen worden, overeenkomstig de normen die voor de leeftijd en sociale omgeving gelden. De klanken die het meest verkeerd worden uitgesproken, worden meestal ook later geleerd (l, r, w, f, s, ch en h). Een verkeerde uitspraak van deze klanken wordt tot het 8ste levensjaar als normaal beschouwd. Als het echter om meer spraakklanken gaat, kan het belangrijk zijn om de aandacht te richten op een paar van die klanken, als onderdeel van een plan dat de verstaanbaarheid moet verbeteren, in plaats van te wachten tot het kind de leeftijd heeft bereikt waarop vrijwel alle kinderen ze goed kunnen uitspreken. Lispelen en slissen (het verkeerd uitspreken van sisklanken) komt vaak voor en kan te maken hebben met frontaal of lateraal gericht zijn van de luchtstroom. Het kan samenhangen met een tongbeweging bij het slikken (protrale tongpers).
De meeste kinderen met de spraakklankstoornis reageren goed op behandeling, en de spraakproblemen verbeteren na verloop van tijd. De stoornis hoeft dus niet levenslang aanwezig te zijn. Als er echter eveneens sprake is van een taalstoornis, heeft de spraakstoornis een slechtere prognose en kan deze samenhangen met een specifieke leerstoornis.
