Pica
De moeder van Peter, een 6-jarig jongetje, heeft gemerkt dat alle gummen van de potloden zijn verdwenen. Zelf heeft ze nooit gezien dat Peter gummetjes eet, maar Peters oudere zusje heeft dit aan haar doorgegeven. Sinds zijn derde is bekend dat Peter een ernstige autismespectrumstoornis heeft, en zijn moeder gaat ervan uit dat het eten van de gummen iets met zijn ontwikkelingsstoornis te maken moet hebben. Ze probeert de gummen bij hem vandaan te houden zodat hij ze niet kan eten, maar daarna komt ze steeds vaker tandafdrukken op boekenkaften tegen, en hebben sommige speelgoed-actiefiguren ineens geen voeten meer en wel tandafdrukken. Door Peters autisme is het moeilijk om met hem te communiceren en is het voor zijn moeder lastig uitleggen dat hij die dingen niet mag eten, maar als zij de voorwerpen bij hem uit de buurt houdt, lijkt hij steeds weer wat nieuws te vinden om op te eten. Na een paar maanden besluit ze hulp in te schakelen, omdat ze zich realiseert dat deze drang om dingen te eten uit de hand loopt, iets te maken lijkt te hebben met zijn algehele desinteresse in maaltijden, en een negatieve invloed zou kunnen hebben op zijn voedingstoestand.
Pica komt vaak voor bij kinderen met een autismespectrumstoornis of verstandelijke beperking. Omdat deze kinderen moeilijk kunnen communiceren, uiten ze doorgaans niet zelf dat zij bezorgd zijn over hun eetgedrag en moeten de ouders de informatie over het gedrag doorgeven. Vaak weten broertjes en zusjes beter wat het kind precies eet, omdat zij tijdens het spelen dicht bij het kind in de buurt zijn, en omdat kinderen met pica hun eetgedrag soms voor hun ouders verborgen houden, uit angst dat ze hiervoor worden bestraft. Hoewel het soms eten van niet voor consumptie bestemde stoffen normaal is in het kader van een autismespectrumstoornis, is het vaststellen en behandelen van pica toch belangrijk als het eetgedrag tot somatische problemen kan leiden, zoals gebrek aan voedingsstoffen, vergiftiging of darmobstructies.
