Opnemen van de anamnese
Opnemen van de anamnese
De therapeut ontvangt een patiënte, mevrouw Faber, in zijn spreekkamer. Wat meteen opvalt zijn haar vermijdende blik en één aspect van haar verschijning: ze heeft een extreem lange pony die haar voorhoofd en gedeeltelijk haar ogen bedekt. ‘Het was mijn mans idee. Ik denk niet dat ik dit soort hulp nodig heb’, zegt de 32-jarige vrouw tegen de therapeut. ‘Ik ben blij u te ontmoeten, ook al lijkt u te aarzelen over het nut van uw komst hier’, antwoordt de therapeut. ‘Mag ik u een paar vragen stellen om te zien of ik u kan helpen?’ Op de vraag wat haar dwarszit, onthult mevrouw Faber dat ze het gevoel heeft dat ze ‘misvormd’ is, omdat haar wenkbrauwen asymmetrisch zijn. Ze tilt vervolgens haar pony op, waaronder twee wenkbrauwen te zien zijn waarvan de therapeut vindt dat die er normaal en symmetrisch uitzien. ‘Kijk’, zegt de patiënte, terwijl ze met een angstig trillende vinger naar haar voorhoofd wijst, ‘ik zie eruit als een freak! Ik kan me zo echt niet in het openbaar vertonen! Vertelt u mij a.u.b. niet net als mijn man dat ze er normaal uitzien. Geef mij uw eerlijke mening!’ De therapeut antwoordt: ‘Het is me duidelijk dat dit u heel veel zorgen geeft. Naar mijn mening zien uw wenkbrauwen er prima uit, maar ik begrijp ook dat uw ongerustheid erover zeer reëel en overweldigend is, en ik wil u helpen om hiermee om te gaan, zodat u weer beter in uw vel gaat zitten.’
Mevrouw Faber lijkt ongerust over hoe haar wenkbrauwen eruitzien en zij gebruikt actief strategieën die bedoeld zijn om het voor haar gênante lichaamsdeel te verbergen. Ze geeft haar tegenzin aan over de mogelijkheid van een ggz-behandeling, wat waarschijnlijk te wijten is aan een slecht inzicht in de psychische oorsprong van haar probleem. De patiënte wordt, in ieder geval door haar man, gerustgesteld dat haar wenkbrauwen er normaal uitzien, maar dat lijkt weinig te hebben geholpen tegen haar klachten. De therapeut vermijdt getouwtrek met mevrouw Faber over de symmetrische aard van haar wenkbrauwen, geeft eerlijk zijn mening als hem daarom direct wordt gevraagd, maar richt zich ook op de uiteindelijke effecten van de misvatting van de patiënte, namelijk haar ondraaglijke angstgevoelens. Daarover zijn de patiënte en hijzelf het eens. Door deze aanpak kan een therapeutische alliantie ontstaan; deze is absoluut noodzakelijk om een patiënt die weinig tot geen besef heeft dat hij of zij een morfodysfore stoornis heeft ertoe te bewegen een ggz-behandeling te accepteren.
