Volwassen mannen met een exhibitionismestoornis rapporteren vaak dat ze tijdens de adolescentie voor het eerst merkten dat hun seksuele interesse uitgaat naar het tonen van hun genitaliën aan nietsvermoedende personen. De normale seksuele interesse bij vrouwen en mannen ontwikkelt zich gewoonlijk iets eerder. Er is geen minimumleeftijd vastgesteld waarop de classificatie exhibitionismestoornis mag worden toegekend, maar het kan lastig zijn om exhibitionistisch gedrag te onderscheiden van de seksuele nieuwsgierigheid die normaal is voor adolescenten. Exhibitionistische impulsen lijken dus voor het eerst op te treden in de adolescentie of de vroege volwassenheid, maar er is weinig bekend over het verdere beloop. De persoonlijke lijdensdruk (zoals schuldgevoelens, schaamte, intense seksuele frustratie, eenzaamheid) en de beperkingen die met de exhibitionismestoornis gepaard gaan, kunnen zowel met als zonder behandeling van de stoornis in de loop van de tijd veranderen. Hetzelfde geldt voor enkele factoren die mogelijk het beloop van de stoornis beïnvloeden, zoals comorbide psychische stoornissen, hyperseksualiteit en seksuele impulsiviteit. De mate van ernst en het beloop van de exhibitionismestoornis kunnen dus met de tijd variëren. Net als bij andere seksuele preferenties kunnen exhibitionistische seksuele preferenties en daarmee samenhangend gedrag bij het stijgen van de leeftijd afnemen.
