Volwassen mannen met een voyeurismestoornis worden zich in hun adolescentie vaak voor het eerst bewust van hun seksuele interesse in het heimelijk naar nietsvermoedende personen kijken. De minimumleeftijd voor de classificatie voyeurismestoornis is echter 18 jaar, omdat het bijzonder lastig is om deze te onderscheiden van bij de puberteit passende seksuele nieuwsgierigheid en activiteiten. Het is niet duidelijk of voyeurisme een persisterend karakter heeft. De persoonlijke lijdensdruk (zoals schuldgevoelens, schaamte, intense seksuele frustratie, eenzaamheid) en de beperkingen die met de voyeurismestoornis gepaard gaan, kunnen zowel met als zonder behandeling van de stoornis in de loop van de tijd veranderen. Hetzelfde geldt voor enkele factoren die mogelijk het beloop van de stoornis beïnvloeden, zoals comorbide psychische stoornissen, hyperseksualiteit en seksuele impulsiviteit. De mate van ernst en het beloop van de voyeurismestoornis kunnen dus met de tijd variëren. Net als bij andere seksuele preferenties kunnen voyeuristische seksuele preferenties en daarmee samenhangend gedrag bij het stijgen van de leeftijd afnemen.
