Geen zin meer om te leven

Britt Rabelink is een 51-jarige vrouw die door haar man bij de spoedeisende hulp (SEH) wordt binnengebracht met als voornaamste klacht: ‘Ik wil er een eind aan maken.’

Patiënte had vier maanden eerder al ‘geen zin meer om te leven’. In die periode, vertelt ze, was ze iedere dag gedurende het grootste deel van de dag somber. De klachten zijn elke maand erger geworden. Zij is in die periode ruim vier kilo afgevallen (haar huidige gewicht is 47,5 kilo) zonder dieet te houden, omdat zij geen zin had in eten. Ze heeft vrijwel iedere avond moeite om in slaap te komen en wordt dan meerdere keren per week om 3.00 uur ’s nachts weer wakker (normaal wordt ze altijd om 6.30 uur wakker). Ze heeft minder energie, kan zich minder goed concentreren en kan haar administratieve functie bij een hon­den­voer­fa­briek niet meer goed vervullen. Ze is ervan overtuigd dat ze een fout heeft gemaakt die duizenden honden het leven zal kosten. Ze verwacht nu snel te worden gearresteerd en zou zichzelf liever van het leven beroven dan naar de gevangenis te gaan.

Haar huisarts heeft een week geleden vastgesteld dat patiënte een depressieve stemming heeft, en heeft sertraline voorgeschreven en haar naar een ambulante ggz-instelling verwezen.

Patiënte zegt geen psychiatrische voor­ge­schie­de­nis te hebben. Een van haar zussen is depressief geweest. Ook heeft patiënte geen voor­ge­schie­de­nis met hypomanie of manie. Ze drinkt meestal één glas wijn per dag bij het avondeten, maar neemt tegenwoordig een tweede glas als slaapmutsje, in de hoop te kunnen slapen. Ze is al twintig jaar met haar man getrouwd en ze hebben samen drie schoolgaande kinderen. Ze werkt al dertien jaar in haar huidige baan. Zij heeft geen drugs gebruikt.

Bij het status-men­ta­lis­on­der­zoek wordt een coöperatieve, onrustige vrouw gezien, die op de meeste vragen kort antwoordt of slechts ‘ja’ of ‘nee’ zegt. Haar korte- en lan­ge­ter­mijn­ge­heu­gen zijn globaal intact (niet getest). Er zijn geen manifeste hallucinaties aanwezig. Het denken is normaal van snelheid, zonder tangentialiteit of wijdlopigheid. Inhoudelijk is er duidelijk sprake van een schuldwaan. Haar psychomotoriek is geagiteerd.

Het lichamelijk onderzoek, dat een week eerder door haar huisarts is uitgevoerd, leverde geen bijzonderheden op. Alle uitslagen van la­bo­ra­to­ri­um­on­der­zoe­ken leveren geen bijzonderheden op, inclusief het volledig bloedbeeld, elektrolyten, nierfuncties, calcium, glucose, schild­klier­func­tie, foliumzuur en vitamine B12.