Stoornis in de spraakvloeiendheid ontstaan in de kindertijd (ont­wik­ke­lings­stot­te­ren)

Childhood-onset fluency disorder (stuttering)

Stoornissen in de communicatie zijn deficiënties in taal, spraak en communicatie. Spraak is de expressieve productie van klanken, zoals articulatie, vloeiendheid, stem en re­so­nan­tie­kwa­li­teit. Taal bestaat uit de vorm, de functie en het door regels bepaalde gebruik van een op conventies berustend systeem van symbolen (gesproken woorden, gebarentaal, geschreven woorden, afbeeldingen) ten behoeve van de communicatie. Communicatie is elk verbaal of non-verbaal gedrag (al dan niet intentioneel) dat de intentie heeft om het gedrag, de gedachten en houding van een andere persoon te beïnvloeden. Bij onderzoek van de spraak-, taal- en com­mu­ni­ca­tie­ver­mo­gens dient men rekening te houden met de culturele en linguïstische context, vooral bij mensen die in een tweetalige omgeving opgroeien. De ge­stan­daar­di­seer­de meet­in­stru­men­ten van taal­ont­wik­ke­ling en van de non-verbale verstandelijke vermogens moeten toegesneden zijn op de culturele en linguïstische groep (tests die voor een bepaalde groep zijn ontwikkeld en ge­stan­daar­di­seerd, leveren mogelijk geen geschikte normering op voor een andere groep). De com­mu­ni­ca­tie­stoor­nis­sen omvatten de volgende stoornissen: de taalstoornis, de spraak­klank­stoor­nis, de stoornis in de spraak­vloei­end­heid ontstaan in de kindertijd (ont­wik­ke­lings­stot­te­ren), de sociale (pragmatische) com­mu­ni­ca­tie­stoor­nis, en andere gespecificeerde en on­ge­spe­ci­fi­ceer­de com­mu­ni­ca­tie­stoor­nis­sen. Ge­slachts­ver­schil­len in de ontwikkeling van de vroege communicatie kunnen aanleiding geven tot hogere pre­va­len­tie­cij­fers voor com­mu­ni­ca­tie­stoor­nis­sen bij jongens in vergelijking met meisjes. Gezien de bijkomende kenmerken van de com­mu­ni­ca­tie­stoor­nis­sen en de relatie tussen communicatie en andere ont­wik­ke­lings­do­mei­nen, hebben com­mu­ni­ca­tie­stoor­nis­sen een hoge mate van comorbiditeit met andere neu­ro­bi­o­lo­gi­sche ont­wik­ke­lings­stoor­nis­sen (zoals de au­tis­me­s­pec­trum­stoor­nis, aan­dachts­de­fi­ci­ën­tie-/hy­per­ac­ti­vi­teits­stoor­nis, specifieke leerstoornis, verstandelijke-ont­wik­ke­lings­stoor­nis (verstandelijke beperking)), psychische stoornissen (zoals angst­stoor­nis­sen) en sommige somatische aandoeningen (con­vul­sie­stoor­nis­sen, specifieke chromosomale afwijkingen).