Onder fencyclidines (of fencyclidineachtige middelen) vallen fencyclidine (PCP, hog of angel dust) en de iets minder sterke middelen die een vergelijkbare werking hebben, zoals ketamine, cyclohexamine en dizocilpine. Deze middelen zijn in de jaren vijftig als dissociatief anestheticum ontwikkeld en worden sinds de jaren zestig als drugs gebruikt. In lage doseringen veroorzaken deze middelen het gevoel dat lichaam en geest van elkaar gescheiden zijn (vandaar ‘dissociatief’), en in hoge doseringen kunnen ze coma en stupor veroorzaken. Deze middelen worden meestal gerookt of oraal ingenomen, maar kunnen ook worden gesnoven of gespoten. De eerste psychoactieve effecten van fencyclidine duren een paar uur, maar de totale eliminatiesnelheid van deze drug is in de regel acht dagen of langer. De hallucinogene effecten kunnen bij kwetsbare mensen weken aanhouden en kunnen een luxerende factor zijn voor een aanhoudende psychotische episode die aan schizofrenie doet denken. Van ketamine is bekend dat die van nut kan zijn in de behandeling van een depressieve stoornis. Het is niet precies bekend wat de onttrekkingssymptomen bij mensen zijn; daarom is het criterium over onttrekkingssymptomen niet in de classificatie van de stoornis in het gebruik van fencyclidine opgenomen.
