Bipolaire-stemmingsstoornissen

Bipolaire-stem­mings­stoor­nis­sen komen vaak voor (maar niet zo vaak als de unipolaire depressieve stoornis). De meerderheid van de mensen met depressieve symptomen heeft een depressieve stoornis, maar toch heeft maar liefst één op de vier mensen met depressieve symptomen een bipolaire-stem­mings­stoor­nis. Daarom is het cruciaal om alle depressieve patiënten te screenen op het bestaan van een levenslang aanwezige bipolaire-stem­mings­stoor­nis, door voorbije (of actuele) episoden van verhoogde stemming op te sporen. Patiënten herkennen of melden voorbije episoden en de bijbehorende prikkelbaarheid, gemengde kenmerken of hypomanie minder snel. De kans is groter dat zij een episode melden op het moment dat die actueel is of als deze euforie of manie omvat en geen gemengde kenmerken. He­te­ro­a­nam­nes­ti­sche informatie kan zeer waardevol zijn bij het opsporen van dergelijke voorafgaande episoden van een verhoogde stemming. Patiënten met depressiviteit met een aanvang voor de leeftijd van 25 jaar; een voor­ge­schie­de­nis van meerdere, snel opkomende en zich weer snel oplossende depressies; ongunstige ervaringen met antidepressiva (bijvoorbeeld verergering van de depressiviteit of een omslag naar een verhoogde stemming); en een fa­mi­lie­ge­schie­de­nis met bipolaire-stem­mings­stoor­nis­sen, hebben een verhoogd risico op een bipolaire-stem­mings­stoor­nis. Bij hen is dus een bijzonder zorgvuldig onderzoek naar episoden van verhoogde stemming aangewezen. Omdat middelengebruik en angst­stoor­nis­sen vaak samengaan met stem­mings­stoor­nis­sen, is het ook belangrijk om mensen met stem­mings­pro­ble­men op deze condities te screenen. Stoornissen die vaak comorbide voorkomen zijn onder andere de disruptieve ge­drags­stoor­nis­sen van de kindertijd (bijvoorbeeld ADHD, de oppositionele-opstandige stoornis en de nor­mo­ver­schrij­dend-gedragsstoornis), cluster B-per­soon­lijk­heids­stoor­nis­sen (bijvoorbeeld de borderline-per­soon­lijk­heids­stoor­nis), en eetstoornissen. Bij patiënten met een of meer comorbide psychiatrische stoornissen is de bipolaire-stem­mings­stoor­nis doorgaans het belangrijkste aandachtspunt in de behandeling, hoewel de actuele problemen die door deze comorbide stoornissen worden veroorzaakt soms meer op de voorgrond staan dan de problemen veroorzaakt door de bipolaire-stem­mings­stoor­nis.